salamat sa diwata

at sa kanyang hiwaga

tulad ng pagdaloy ng ilog

kasabay ng pagtakbo ng mga ulap

malaya kong ipagdiriwang ang

daplis ng hanging ngayon ko lang

nalalasap

Unos man ay dumating bukas palad

ko syang patutuluyin

magsasaya

magdiriwang

magpapakabas sa ilalim ng

ulan.

hay.

nakakahinga na rin nang maluwag

salamat sa oras na inilaan

ng taong tunay ngang kaibigan

patanag na rin ako

sa wakas

malaya na.

hay.

eto na naman.

sana lang talaga pwede kong ikuwento lahat.

ang hirap.

ngayong alam mo na kung kanino ka umiibig

di mo naman maamin na sa kanya nga

kaya natatakot kang sabihin sa lahat

na mahal mo na nga sya

isa pa

baka maudlot

o di kaya'y

mawala na sya sayo

kaya tulad ng dati

magmamahal ka na lang

nang di nya nalalaman

masaya naman diba

pero hanggang kelan

ikaw din

baka sumabog ka na nyan.

BOOM!

_____________

smile para di mahalata =)

Alam mo yung pakiramdam na umiibig ka pero di mo alam kung kanino

yung tipong di ka makatulog sa gabi

yung tipong bugbog ka na sa kahahanap ng tamang pwesto sa higaan mo

yung pakiramdam mo lumulutang ka, dinuduyan ka

yung tipong ang dami mong gustong sabihin pero di mo masabi

yung tipong ang saya saya saya saya pero di naman talaga

pero masaya rin

yung tipong may lihim ka

pero wala kang mapagsabihan

o kung meron man

wala ka naman pala talagang sasabihin

...

...

...

pero wala kang ibang magawa

kundi magpakalunod.

ang tanda mo na. kung sa bagay edad lang naman ang nagbago o kung meron pa man, hitsura pero ikaw ay ang dati pa ring ikaw:  makulit, mapagbiro, isip-bata, nakikipaglaro sa mga bata, barkada ang mga bata, gustong maging bata, namimiss ang pagkabata. hay.

sige lang, ienjoy mo lang yan. lam ko namang alam mo ang ginagawa mo eh. alam kong marami kang gustong gawin, nagpapahinga ka lang habang pinaghahandaan mo yun. sige lang...

pero yam, dapat mong tanggapin na normal lang ang mga pagbabago sayo. di pwedeng ganyan ka nalang habangbuhay... oo nga't may mga bagay na kelangan mong panatilihin pero dapat mo ring isipin na kelangan mo rin ng pagbabago... di ka na bata. masakit mang tanggapin, pero totoo. tama na ang paglalaro, simulan mo nang harapin ang tunay na buhay.

wag kang matakot. normal lang yan.

maaga pa man para paghandaan ang kinabukasan pero dapat mong tandaan na hindi natin alam kung ano ang susunod na mga pangyayari. kelangan mo nang kumilos habang di pa huli ang lahat. mas maaga, mas mabuti.

di ko maintindihan sayo kung baket ka nagkakaganyan. pag meron ayaw mo, pag wala hinahanap mo (o, wag nang itanggi, kilala na kita!) oras na siguro para buksan mo ang pinto para sa mga pagkakataon... ikaw din, baka maiwanan ka ng byahe.

hindi habangbuhay magiging kaseng ideyal ang mundo tulad ng iniisip mo. hindi habangbuhay, maganda ang lahat para sayo. may unos na dadating, may mga luhang tutulo kaya dapat mo na itong paghandaan.

hindi ka pwedeng magpatawa at magpasaya lang ng ibang tao habangbuhay.  

hindi kita tinatakot. sinasabi ko lang ang totoo. ikaw na bahala kung pano mo tatanggapin ang lahat ng sinasabi ko sayo.

                               giniling na coffee beans + giniling na butil ng mais = BAGOBO coffee

      kaya  naman naisipan ni yam at ng kanyang pinsan ang maligo sa ulan

                   di pa nakontento, lumabas at tinawag ang buong tropa

                                     at naglaro nang magkakasama

                                   haha, ansaya dahail kasama si jirah

                                  hay naku yam, ambabaw mo talaga... =)

3-0 na tayo! go UP go, UP fight, fight, fight!

June 21, 2005</st1:date>

6:30 am

PAL Flight 809

Biyaheng Davao

Di ko maintindihan ang nararamdaman ko ngayon. Dapat sana’y nasa Davao na ako pero biglaang napunta ako sa Cebu. Para akong natatae na inaantok na naiihi na nanghihina na nangangating tumayo sa aking kinauupuan at gumala sa buong eroplano na atat nang lumapag na kung pagsasamasamahin ko’y isang pakiramdam ng walang kapanatagan na kung aaminin ko lang ay magiging isang salita – TAKOT. Takot na baka ito na ang huling araw ko sa mundo.

Mabilis ang pangyayari. Kani-kanina lang ay malugod pang ipinahayag ng kapitan ang mga linyang “ We are now approaching Davao International Airport. “ At medyo may galak pang idinagdag na “We are ten minutes ahead of scheduled time.”

Sumilip ako sa bintana at oo, tama nga, natatanaw ko na ang kahabaan ng Davao River, ang tulay ng Bankerohan, at ang kabuuhan ng siyudad.

Ang huling pagkurba habang natatanaw ang isla ng Samal ang hudyat na sa ilang sandali ay nasa runway na ang eroplano. Ngunit di ganoon ang nangyari.

Laking gulat ko nang maramdaman kong sa halip na pababa ay muling tumaas ang aming paglipad. Pataas na tila iniikot ang buong Davao habang sinasalubong ang malalaking ulap ma kanina pa’y tila nakaaapekto sa aming biyahe.

Anuneh, isa na naman ba itong flight 541 na dati’y nag crash sa Samal Island dahil sa tagal nang pag ikot ikot sa himpappawid? Waaah…

Diba walang survivors dun?

Sunog na bangkay pa ang mga biktima ng trahedya diba?

At nawala din ang black box, waaaaaaaaaaaaahh…

Maya-maya’y nagsalita na ang kapitan. Ayon sa kanya, di raw kinaya ng aming erolano ang lumapag dahil sa kapal ng ulap. Mababa pa raw ang temperature ng siyudad kung kaya’y medyo humid  din ang paligid. ”Zero Visibility “ daw ayon pa sa mga crew. Kung kaya’t napagdesisyunan ng Kapitan na pansamantala muna kaming bumalik at lumapag sa Mactan International Airport sa Cebu. Doon daw namin aantayin ang advise ng  ATO kung kelan kami ulit maari nang lumapag.

Di man nag-pannick ang mga pasahero, dama pa rin ang kahit papaano’y pangangamba dahil kahit na patungo na kaming Cebu ay tila malubak pa rin ang aming pagbiyahe.

7:15 am

Mactan, Cebu City

Matapos ang mahigit kumulang tatlumpung minutong paglalakbay, nakalapag kami sa Mactan. Matagal-tagal rin ang aming inilagi doon bago ipinaalam ng piloto na maaari nang lumapag sa Davao. Inaantay lang daw namin ang pagrerefuel nila.

8:30 am

Mactan

Isang oras at mahigit ang lumipas nang muli na namang nag take-off ang eroplano. Sa pagkakataong ito, pabalik na naman sa Davao. Tulad kanina, tila naghihingalo pa rin ang eroplano sa tuwing umaangat at nakakasalubong ang mga ulap.

Pinipilit kong makatulog para nang sa gayun sana’y Davao na pagkagising ko. Pero di kinakaya ng powers kong kalimutan na nasa bingit pa rin kami ng kamatayan. Sa buong biyahe naming pabalik ay nakadikit lang sa bintana ang mukha ko. Iniisip ko na ang mga puweng mangyari, ang mga dapat kong gawin at ang mga bulong sa sarili na nagsasabing “ basta, kahit anong mangyari, mabubuhay ako. Di ako matutulog para may saksi sa mga pangyayari. Mahirap na, baka mawala na naman ang black box ( na palagi nalang nawawala kapag may aksidente ng eroplano)

Matapos ang ilang minutong pag-iipon ng lakas ng loob at pakikipag usap kay alter,  laking tuwa ko nang muli ay narinig ko si Kap “ In a few minutes we shall be landing at the Davao Int’l Airport. We are very sorry for the delay. Please understand that we prioritize safety above all. Thank you and good day.”

Hay, salamat. Sa wakes, makakarating na rin kami… at tsaka salamat din at buo pa ang katawan ko. Lahat sa akin ay kumpleto pa naman =)

9:00 am

Davao

At ayan, nakalapag na nga kami sa airport ng Davao. Sabi pa ng babae “ Once again, we thank you for flying with Asia’s first and sunniest. Good day and Mabuhay!

Sa isip ko naman “ Talagang mabuhay!” =)

Yun lang naman ang pinagdaanan ko. Bukod sa kaba, nakakapagod din ang paulit ulit na instructions sa tuwing magttake off at landing. Pero ang pinakamahirap sa lahat ay ang iniisip mo ang mga posibleng paraan ng pagkamatay mo habang nakikipag away ka sa sarili mo at kinukumbinseng kaya mo, na di mo pa katapusan at kahit gaano kahirap ay kakayanin mo, mabuhay ka lang.

salamat kay ate mel pio sa litrato "CASTPERS"

Sa mga kaibigang nagpadama ng pagmamahal at pinilit na muling magkita kita at mag salu salo 

sa huling pagkakataon bago magsimula ang mga buhay-buhay ng mga tao

Sa mga taong siningit sa mga skeds nila ang pagkikita para lang makapagkuwentuhan

at mapagbuhusan ng mga problema at sama ng loob

Sa mga blockmates na super duper mega supportive, loving at lambing

Sa mga nagprepare ng pagkain at games para maging masaya ang bonding

Sa mga game na game na nagpakabata ( hindi, bata pa lang talaga tayo)  para lang

maging masaya ang maghapon

Sa mga nambabara

Sa mga nang epal para lang masapawan at matalo ang kabilang grupo

( di ka magiging masaya… hehe)

Sa mga tumatawa sa mga corny na jokes

Sa mga sumulat ng best memories sa likod ko

Sa mga kasama at nakita ko sa fete

Sa mga naabutan ko sa tambayan

Sa mga nagsoli at pinaghiraman ko ng mga anik anik 

Sa mga nagburn ng pictures, thesis at kanta para baunin ko pabalik sa Davao

Sa mga nakisalo sa kalokohan 

Sa mga taong laging andyan 

Sa mga kaibigang di kailanman nagkakasawaan 

Sa mga tunay na taong nangangating marinig ang tsismis 

Sa mga pulubing nag eenjoy sa pangmayamang tahanan ni Mommy Eya 

Sa  mga nagbigay at nagpamana ng gamit alaala 

Sa mga di nakapunta dahil may ibang lakad o di kaya nama’y gwardyado ni papa 

Sa mga di ko man lang nakita at nasilayan, lam kong may dahilan ang di nyo pagpunta

Sa mga taong kahit kelan ay di ko makakalimutan 

Sa mga nakamiss at namiss ko 

Sa inyong lahat…

Salamat, salamat, salamat

Di nyo lang alam kung pano nyo ako pinasaya…

Hanggang sa muli.

[

Current Mood

|

relieved

]

hay, ayaw ko pa sana magsulat hanggang di ko muling nakikita ang mga mahal kong k4 para if ever marami pa kameng mapag usapan pero sa dami ng mga nangyari sa akin, siguradong makakalimutan ko na ang iba at isa pa baka sumabog na ako dahil sa dami ng dinadala ko, kaya eto na po.

I AM YAM.

last night, my mom ang i had a big fight.(o divine, carry ko ng makipag away sa nanay ko ngaun! hehe) Pero, seryoso ako. Di na kase kinaya ng anghel sa katauhan kong manahimik at magkubli na lang. She asked me to tell her everything  i want to say. ayaw ko sana. pinipigilan ko ang sarili ko pero mapilit sya kaya ayun... DUELO!

mahirap talagang magpalaki ng nanay.

i felt sad kase sa tagal ng panahon kagabi ko lang nasagot ang nanay ko nang ganun katindi pero ok narin yun at least nailabas ko lahat bago pa ako mabaliw... RELIEVED!

come on down, Kumplikasyon... di nga lang sa pag ibig (diba, matalik kong kaibigan? =) )

tapos bigla kong naisip na wala na akong mahihingan ng pamasahe ko pabalik ng maynila. buti nalang at laging andyan ang aking ever loving and pretty tita to comfort me... salamat din sa ate ko at sa taong nakaimbento ng credit card, hay..

ayun.

kahapon, i received a text from abs. interview daw. at first, nakakapanghinayang, parang gusto ko tuloy lumipad pabalik ng maynila agad pero naisip ko rin na mas sayang ang work ko dito. Sobrang blessing sa akin ang work ko. At least dito, gusto ko ang ginagawa ko. Haha, saya. Bait ng mga tao. Bait ni Lord!

yun nga lang, kelangang magsacrifice. Dahil ok ang work, kelangan kong tanggapin na malayo ako sa mga kaibigan at mga taong napamahal na sa akin. Sa pictures ko na lang kayo nakikita pero ayus lang, ganyan talaga... magkikita rin tayo... magkakasamasamang muli... balang araw.

kelangan kong sanayin ang sarili ko na davao na ito at di maynila... na walang quiapo dito... walang divisoria... walang ccp... walang mrt... walang tokyo tokyo... walang monay... walang k4... walang cast, mco at tambayan... walang cine adarna... walang blue, yellow, red at iba pang kulay ng kabadingan... walang nbi missions... walang chimis...walang girlfriends... pero in fairness madaming bading, hehe 

hay.

tiis muna.

masasanay din ako sa ganitong buhay.

wag mag alala, malapit na akong present sa mga ym sessions at puyatans.

sa ngayon, immersion muna with the badjaos, meetings, editing... yun.

yun na lang muna.

magsusulat ako ng mas matinong entry sa susunod.

pansamantala, paalam kaibigan.

hay. di ko na naman napigilan. kahapon, after lunch pa sana ako pupunta sa masscomm but no, bigla akong nagmadali nang mabasa ko ang text ni dianne sakin : yam, dali, andito ang kumpadre ko, naka-hawaiian shirt!

di pa sana ready si yam dahil masaya pa siyang nagbabasa ng libro pero wala na syang nagawa kundi magmadali at lumipad papuntang UP. ayayay pag-ibig!

at syemps, isang malupet na tanawin nga nag naabutan, hehe. oo nga't naka hawaiian chorva talaga sya, kulay kahel pa at super gwapo nya... hay. as if nananaginip na naman si yam. tatlong beses syang dumaan sa harap namen pero wlanag ibang nasabi si yam kundi: hi po.  

di ko maintindihan ang pakiramdam ko. parang gusto kong gumulong at magsisigaw... gusto kong tumalon talon at kumanta kanta habang naglalakad, gusto kong yakapin lahat ng kakilala ko, gusto kong halikan lahat ng mga taong nakakasalubong ko... basta, ganun ako kasaya.

pero di pa talaga ako nakontento dun. bumalik kame sa masscomm kinahapunan. dala ko ang isang pulang gumamela na sinabi ko kina memoy at dianne na ibibigay ko sa kanya para magmatch sa hawaiian get up nya. di naman pinalampas ng dalawa ang kahibangan ko at talagang suportado pa nila ako. pero la ang kotse sa masscomm...

haha, di pa tapos. as if naman di ko alam ang mga pinupuntahan nya. at di nga kame nabigo, nakita namen ang kotse niya. haha, sa pangalawang pagkakataon ay naglagak ako ng bulaklak sa kotse nya... hehe, la lang. dapat lalagyan pa namen ng note pero wag nalang.

at di pa talaga nakontento. chineck pa namen kung nakuha nya ang bulaklak :) pumunta pa kame sa bahay nya pero la pa sya dun... kaya tumambay nalang kame sa labas at nagkuwentuhan, haha

mare, sayang wala ka. kyut din si kumpadre, naka olive green na polo, hehe. namiss tuloy kita.

"may sayad ka ba o baliw ka lang talagaaaa..."

umiibig marahil.

umiibig nga.

allan k: kaibigan, kaibigan! nagmamaganda ako... kase umiibig ako, hehe

[

Current Mood

|

as ever!

]

              malayo pa ang lalakbayin natin. marami pang mangyayari.

                kapit lang. walang bibitaw. walang iwanan. tuluy tuloy lang.

                         mararating din natin yun nang di namamalayan.

mayamaya lang, rehearsal na namen for graduation sa masscomm pero eto pa rin ako sa harap ng computer,  nanggagalugad ng kung anupemen at kung anupebeh... hay.

ayun. at gud lak sa entry kong ito na 48 years na, di pa rin tapos dahil dami kong ibang inaatupag na iba.

hay. medyo kumplikado ang estadong kinalalagyan ko ngayon. ayaw ko na pero gusto ko pa rin sya, hehe (ang high school ng hirit diba?) hay naku talaga. hay layp. hay lablayp. sana nga lablayp nalang. e hinde pa naman.Waaaaaaaaaahhhh...

Kumplikasyon, come on down! Help, Ju! Berto, tulong... matalik kong kaibigan, nasan kaaaaaa...

[

Current Mood

|

as ever!

]

CCP, CCP, CCP, CCP?

yeah, ccp is anywhere but ccp...

and last night, ccp is in tagaytay... come on down...   

wala kaseng magawa

kaya, ayun... haha, go,go,go!

from qc to merville to las pinas to slex and syemps sa final destination!        

hay, si memoy talaga, anytime , anywhere.

salamat, salamat. saya sobra!

kay ju na super game, alabsyu matalik kong kaibigan. "dito, dito sa puso ko..."

kay dianne  na nag "sneak-out" daw pero hinatid pa ng yaya palabas ng gate, hehe

kay tetet na kaboses ni mahal

at syemps ang alamat at dyosa ng ccp na si memoy, thank you mga tsong!

asteeg.

muli isa na namang ura-uradang gala!

a trip to tagaytay at 1am, come on down, 8-15 talagaaaaa, winner as in WINNER!

sana next time mas malayo pa, haha... hello CALATAGAN, hello LAKE CALIRAYA, hello QUEZON.... hello TURTLE ISLANDS, hehe, why not?

tara na memoy, let's find the third and hopefully the FINAL sign! =)

hay. i love ccp.

hardin sa adarna

hay, sa wakas nagawa na rin namen ang matagal nang pinaparangap. we've finally seen it! anlupet... asteg talaga ang taste ng kumpadre ko. asteg, anlufet. ganda ng tahanan nyo mare!

dapat ay magbabayad kame ng tcg sa pnb pero dahil box-office ang pila, sumuko kame at nagdecide na mag adarna adventure na lang. at dahil dala ni armidoodles ang kanyang mahiwagang kotse, agad nameng binaybay ang kahabaan ng balara para sa isa na namang misyon. haha. at di kame nabigo.

eksklusibong subdibisyon ang aming pinasok pero sabi nga nila walang mahirap pag gusto kaya naman talagang di kame pinahirapan ng tadhana. asteg. di man lang kame naligaw. 

malupet ang tahanan ni kumpadre. luma kung titignan pero kamangha-mangha ang disenyo at ang istraktura sa kabuuhan. idagdag mo pa ang magagandang bulaklak sa palibot na tila mga binibining nakangiti at nakaabang sa iyong pagpasok. corner lot kaya kita mo sa maraming anggulo ang kagandahan. asteg talaga.  

syemps, di rin namen pinalampas ang pagkakataon ma magpaKODAK baga. (hehe) Kebs sa mga dumadaan na kapitbahay at sasakyan. ang mahalaga ay may souvenir man lang kame sa aming pagpunta sa mahiwagang adarna.

umaapaw na kasiyahan ang aming naramdaman, di ko lubusang mapaliwanag. ah basta, ang saya. kitangkita ko sa mga mata ni kumare ang saya. hay. kakaiba talaga. kahet nga si mahal at mommy eya312 , tuwang tuwa. pakiramdam namen nanalo kame sa kung anong race =)

mission accomplished!

feeling adarna

at dahil nagawa na namen ang isa, itinuloy na namen ang trip. challenge # 2: ang pagtawid sa pipeline sa umpisa'y masarap ang pakiramdam. pero kapag nasa bahagi ka na kung saan makikita mo ang sapang dumadaloy, dun ka na makakaramdam ng takot. kakaiba. manginginig kang bigla na para bang may humihila sayo pababa o pabalik sa umpisa. 

buti nalang at nalampasan din namen. pagkatapos nun, ayus na ako. sarap! parang isang ibong malaya at maingat na lumilipad. ansarap lalo na nung nasa dulo na kame. asteg na naman. mababaw talaga ang block namen pero kahet na masaya naman.

chibugan sa hardin

pagkatapos, tumuloy kame sa isawan sa may ilang para sa isang " hapi bertdei liar" treat. kasama nga pala namen si olai at tris (masabi lang!) ayun tapos tuloy na sa knl para sa dan eric's ice cream, ansarap!

at dahil mahal ako ni kumare, tumuloy kame sa aming tahanan, sa hardin, hehe. wala si beh pero at least nasilayan nila ang aming munting tahanan. di man ito kasing ganda ng kina kumare, ayus na ito sakin. mas maliit, mas sweet,hehe. dun na rin namen nitira ang ice cream na supah sa sarap. as in. i love you dan eric's. kung sino ka man. ay teka kapatid mo ba si dan****? love ko rin kase sya, hehe. (masabi lang)

sa likod ng hardin at adarna

kung iisipin, wla naman talaga kameng napala sa mga ginawa namen, konting kilig lang at konting excitement.pero para sa amen, malakig achievement na yun, divine mare? sayang nga lang at di nila alam na ganito namen silang hinahangaan. kung sabagay, kebs naman nila sa amin.hay, as if ikatutuwa nilang malaman na may mga tangang umaaligid sa kanila at masaya na kahit buhok o likod lang nila ang makita. hay.

pero salamat sa kanila. kung wala sila, di kame ganito ka inspirado. di magiging ganito kasaya ang college life namen. sila ang mga dakilang guro namen, sila ang inspirasyon namen. sila ang pag ibig namen.

corny na kung corny. oa na kung oa. baduy na kung baduy. ang mahalaga, masaya kame. kebs na sa sasabihin ng iba. nag eenjoy kame at yun ang pinakamahalaga.

_______________________________________________________

habertdei sa pinakamamahal kong si MAHAL. happy birthday mahal ko. salamat po sa lahat, lahat. kahet may boyfriend ka na, di mo pa rin kame nakakalimutan. salamat sa lahat ng pinagsamahan at mga pagsasamahan pa natin. Salamat sa pagkakaibigan at  higit sa lahat sa pagmamahal. mwah. salamat sa lahat, lahat. mwah ulet. tsup,tsup, hehe.